X
تبلیغات
زولا

اتاق آبی

...آسمان تمام شد؛ اینجا، زمین آغاز می شود



سلام.

مونترالم.

کنار همسر.

بگذارید ببینم... بعله... دو ماه و دو روز است...

برچسب‌ها: حال خوب، سپاس، مونترال
نوشته شده در شنبه 7 بهمن‌ماه سال 1396ساعت | 11:42 ب.ظ توسط سپیده | نظرات (2)



حس خوب امروزم شبیه عطر ورساچه ی صورتی ست . 

خنک و سبک و بازیگوش!

پسر عمه  های شیرین آمده بودند دیشبم را بسازند، ساختند به بهترین شکل و هنوز نرفته اند . از شما چه پنهان امیدم هست که برگردم خانه و باشند هنوز ... 

لازانیا پختم ... نرم شده بود و لذیذ جایتان خالی! 

و فکر کردم به این از دست دادنی ها ... دوست دارم ببرمشان با خودم... آن دورها... همان دورها که خودمان قرار است برویم...

از دست دادنی های دنیا همیشه بیشتر از به دست آوردنی هایش است... بزرگتر یا مساوی!

هیچ کاریش هم نمی شود کرد آقا!

فقط یکی!

یک روزی توی اردوی معماری، جلوی یکی از بناهای زیبای تاریخی ایستاده بودیم، یادم هست که استادم خیره به ظرافت رقص آجرهای روی هم گفت: "سپیده؛ تماشا نکن، ببلع! از دستت می رود این لحظه، تصویرش نکن؛ ببلع!"

و من از آن روز عادت کردم تمام از دست رفتنی هایم را ببلعم!


چاره ای نیست... انسان پیوسته در از دست دادن است ... ببلعید حال روزهای خوشتان را! رفتنی ها را سرآخر رها باید کرد به رفتن ... رفتنی نامش رویش است؛ نرود اگر بیات می شود ... و رسم طبیعت، دور ریختن کهنه هاست و نو شدن... پیوسته نو شدن ...


گمانم از دست دادن به این نظم، آن قدر ها هم ترس نداشته باشد!
هان؟




نوشته شده در سه‌شنبه 13 تیر‌ماه سال 1396ساعت | 10:49 ق.ظ توسط سپیده | نظرات (4)